Door Henk Krijnen
Onder de kop “Een duister, feestelijk fatalisme” in De Groene Amsterdammer (let op: betaalmuur) nu een vertaling van het interessante artikel van Naomi Klein en Astra Taylor in The Guardian, waarvan Radi Suudi al eerder uitgebreid melding maakte.
(Bron: website De Groene Amsterdammer)
De ideologie van het ‘eindtijdfascisme’, aangejaagd door extreemrechts, is doordrenkt van fatalisme en apocalyptisch verlangen. Machtige elites – van techmiljardairs tot religieuze fundamentalisten – bereiden zich actief voor op het einde van de wereld. De ironie is dat zij dit zelf versnellen.
Eigen stadssteden, privébunkers, Marsmissies: in plaats van collectieve oplossingen zoeken de ideologen van het eindttijdfascisme individuele ontsnapping. Ondertussen wordt de massa gevoed met propaganda over de aanschaf van noodrantsoenen en wapens. De natiestaat verandert als het aan hen ligt in een vesting, gericht op uitsluiting, deportatie en grondstoffenroof. Eindtijdfascisme verwerpt empathie, democratie en gedeelde menselijkheid – en verheft winst, hiërarchie en geweld tot deugden.
Deze ideologie vindt weerklank bij zowel miljardairs als wanhopige burgers. Via Steve Bannons media en Trumps beleid verspreidt zich een boodschap van angst en onverschilligheid. Het systeem zaait wantrouwen, breekt instituties af en roept op tot vernietiging van alles wat collectief is.
Volgens de auteurs is dit geen toekomstfantasie, maar onze realiteit. Verzet wordt als naïef gezien. Toch is een andere benadering mogelijk: geen vlucht in bunkers, maar toewijding aan het hier en nu. Geen elite-apocalyps, maar solidaire toekomstbouw. Hun motto: blijf trouw aan deze wereld.