Willem de Bruin plaatst op LinkedIn voortdurend interessante posts over hoe een betere progressieve samenwerking kan leiden tot meer invloed in de Nederlandse politiek.
In deze bijdrage snijdt hij een ander thema aan: waarom vergroot een mogelijke toenadering tussen Yesilgöz en Timmermans (in reactie op de Oekraïne-politiek van Trump) de politieke invloed van progressieve partijen?
Hieronder zijn post:
We waren de afgelopen week getuige van een opmerkelijke publicitaire wedloop tussen twee politieke leiders. Geen radio- of tv-programma waarin niet óf Frans Timmermans óf Dilan Yesilgöz een pleidooi hield voor steun aan Oekraïne. Heeft de VVD dus haar knopen geteld en zagen we hier een alternatieve regeringscoalitie in wording?
Terwijl Wilders steeds minder heeft te winnen bij de val van het kabinet, neemt de druk op de VVD alleen maar toe. Dat Yesilgöz nu plotseling in het kielzog van Timmermans opduikt, duidt erop dat men bij de VVD voorbereidingen treft terug te keren naar het politieke midden. Politiek commentator Hans Goslinga pleitte er in zijn wekelijkse column in dagblad Trouw zelfs voor om wanneer de coalitie uiteenvalt, zonder verkiezingen een kabinet Timmermans/Yesilgöz te formeren.
Op het eerste gezicht lijkt het ongepast om te midden van de huidige geopolitieke crisis campagne te gaan voeren. Toch zijn er redenen daar nu wel voor te kiezen. In de eerste plaats is Yesilgöz als coalitiegenoot van Timmermans totaal ongeloofwaardig. Omgekeerd zou ook Timmermans zich ongeloofwaardig maken door in zee te gaan met degene die links nog maar kort geleden als een groter kwaad dan extreem-rechts beschouwde. In Nederland zijn coalities onvermijdelijk, maar wil het geschonden vertrouwen in de middenpartijen terugkeren, dan moet worden voorkomen dat opnieuw de indruk ontstaat dat het allemaal één pot nat is.
De steun aan Oekraïne hoeft hier niet onder te lijden. Zodra het kabinet demissionair is, kan GL/PvdA besluiten de coalitie aan een meerderheid te helpen als PVV en BBB daar niet langer toe bereid zijn.
De eerste opdracht voor Timmermans bij nieuwe verkiezingen ligt voor de hand: ervoor te zorgen dat GL/PvdA zo groot mogelijk wordt, groter in elk geval dan de VVD en zo het initiatief krijgt bij een nieuwe formatie. Het is ondertussen aan de VVD of zij vast wil houden aan degene die Nederland in de problemen heeft gebracht of een nieuwe start met een nieuwe leider wil maken.
De actiegroep RoodGroen heeft GroenLinks en PvdA inmiddels opgeroepen nu zo snel mogelijk te fuseren, zodat er geen energie meer verloren gaat aan de discussie hierover. Een volgende stap zou een stembusakkoord met andere progressieve partijen kunnen zijn, eventueel inclusief het CDA. En waarom niet ook een schaduwkabinet gevormd: dit zijn de mensen die voor u, zonder tijdrovende formatie, aan de slag willen. Een wervend alternatief; veel mensen snakken ernaar.
Dit zijn grote stappen waar haken en ogen aan zitten en die ongetwijfeld weerstand zullen oproepen. Maar we hadden ook niet gedacht dat Europa ooit de stappen zou zetten waarvan we nu getuige zijn. Onder druk wordt alles vloeibaar.